นึกถึงเพื่อนๆทั้งในวงการวาดรูป และวงการนิยาย
ทั้งๆที่ทำงานเพื่อให้ความบันเทิง เพื่อให้คนอื่นมีความสุขแท้ๆ
แต่ตัวเองกลับ..ต้องมานั่งเครียดแล้วเครียดอีก
บางคนถึงกับร้องไห้..
ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม
คนเสพที่อยู่เพียงภายนอก ได้เห็นแค่ผลสำเร็จ ก็อาจจะไม่ได้นึกถึงว่ากว่าจะทำกันขึ้นมาได้นั้น
คนทำเหน็ดเหนื่อยกันแสนสาหัสขนาดไหน
และ ยังต้องผ่านอะไรกันมาบ้าง
ยังไม่รวมว่ากว่าจะฝึกฝนจนมีฝีมืออีก บางคนทำมาทั้งชีวิตด้วยซ้ำไป
แต่คิดว่ามันก็มีในหลายๆวงการแหละนะ
แม้แต่อาชีพเช่นครู
ตอนเด็กๆเคยเห็นว่า ครูที่สอนอยู่จู่ๆก็ร้องไห้ขึ้นมาซะงั้น
ก็เลยทำให้รู้สึกว่า ครูก็คนเนอะ ไม่ใช่ npc ในเกมที่จะมีอารมณ์ทำงานได้อย่างปกติตลอด
การนึกถึงใจของฝ่ายที่เราไม่เคยนึกนี่ก็ทำให้เห็นอะไรได้เพิ่มอีกหลายอย่างเหมือนกันนะ
ไม่รู้สินะ ฮ่าๆ
จบดื้อๆดีกว่า
แต่เราตอนก็นี้ชิวๆดี
(เรียนจบเมื่อไรค่อยกลับสู้โลกแห่งความจริงอีกครั้ง!)
ในเมื่อมีชีวิตอยู่แล้ว ก็อยู่มันไปเรื่อยๆนี่ล่ะ
ไม่จำเป็นที่จะต้องไปตะเกียกตะกายหาความสุขเสียจนตกลงมาเจ็บ
ส่วนความทุกข์ก็อย่าไปสนใจมันมาก
คนเราอายุสั้นจะตายจะอยู่ได้สักอีกกี่ปีเชียว
ถ้าต้องมาเสียเวลากับความทุกข์ก็น่าเสียดายเนอะ
แต่อย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่า ให้หนีความจริง หนีความทุกข์
จนกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว
เพราะจริงๆแล้วในความทุกข์มันอาจจะมีความสุขอยู่ด้วยก็ได้
เพียงลองมองดูดีๆก็จะเจอ =)
